Όσο ζεις, να μαθαίνεις πως να ζεις…

”Δεν υπάρχει πιο δύσκολη τέχνη απ’το να ζει κανείς. Για τις άλλες τέχνες και επιστήμες υπάρχουν παντού αναρίθμητοι δάσκαλοι. Ακόμη και οι νέοι πιστεύουν ότι τις έχουν κατακτήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορούν να τις διδάξουν στους άλλους. Στη διάρκεια ολόκληρης της ζωής του πρέπει κανείς να συνεχίσει να μαθαίνει να ζει και, πράγμα που θα σας ξαφνιάσει ακόμη περισσότερο, πρέπει κανείς σ’ολόκληρη τη ζωή του να μαθαίνει πώς να πεθάνει…

Εκείνο πάντως που μπορούμε σίγουρα να πούμε είναι ότι μόνο όσοι θέλουν να έχουν τον Ζήνωνα και τον Πυθαγόρα και τον Δημόκριτο και όλους τους άλλους σοφούς δασκάλους των ελευθέριων σπουδών, αλλά και τον Αριστοτέλη και τον Θεόφραστο, στενότατους φίλους τους καθημερινά, μόνο αυτοί είναι αφοσιωμένοι στα πραγματικά καθήκοντα της ζωής…

Κανένας από τους σοφούς αυτούς δεν πρόκειται να σε αναγκάσει να πεθάνεις, όλοι όμως θα σε διδάξουν πώς να πεθαίνεις. Κανένας τους δεν θα σπαταλήσει τα χρόνια της ζωής σου, ο καθένας τους όμως θα πλουτίσει τα χρόνια σου με τα δικά του χρόνια. Κανενός η συζήτηση δεν θα σου προκαλέσει κίνδυνο, κανενός η φιλία δεν θα είναι θανάσιμη για σένα, κανενός το πλησίασμα δεν θα σου αφαιρέσει χρήματα. Θα πάρεις από αυτούς ό,τι προτιμάς εσύ και δεν θα είναι δικό τους το λάθος αν δεν αντλήσεις από εκείνους ό,τι ανώτερο θα επιθυμούσες.

Αυτοί θα σου ανοίξουν το δρόμο της αθανασίας αυτοί θα σε σηκώσουν σε ένα ύψος, από το οποίο κανείς ποτέ δεν έχει πέσει. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να επιμηκύνεις τη θνητή σου ιδιότητα και να τη μετατρέψεις σε αθανασία. Τιμές, μνημεία, καθετί που η φιλοδοξία διέταξε με ψηφίσματα ή κατασκεύασε με έργα σύντομα καταρρέουν σε ερείπια δεν υπάρχει τίποτα που η μακρά ροή του χρόνου να μην το σωριάζει στο έδαφος και να μην το εξαφανίζει. Τα έργα όμως που η φιλοσοφία έχει καθαγιάσει είναι αδύνατον να υποστούν ζημιά κανένας χρόνος δεν θα τα καταστρέψει, κανένας δεν θα μειώσει τη σημασία τους…!”

Λεύκιος Ανναίος Σενέκας – Lucius Anneus Seneca, (4 π.Χ. – 65 μ.Χ.), Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, δραματουργός και Στωικός φιλόσοφος.

Πηγή http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/

 

Η αξία του μέτρου στη ζωή μας – Η αριστοτελική προσέγγιση

Σύμφωνα με τον Σταγειρίτη φιλόσοφο οι άνθρωποι όταν γεννιούνται δεν φέρουν κάποια ηθική ποιότητα βάση της οποίας να χαρακτηρίζονται ως καλοί ή κακοί. Διαθέτουν όμως άπειρες «δυνατότητες», η «ενεργοποίηση» των οποίων κατά ελεύθερη επιλογή να καθορίζει τελικά την ηθική τους συμπεριφορά και υπόσταση. Για παράδειγμα, όλοι οι άνθρωποι «έχουν τη δυνατότητα» να οργίζονται.
Αν το υποκείμενο επιλέγει τελικά να αντιδρά με οργή  ή να μετριάζει την οργή του, όταν ένα ερέθισμα την «ενεργοποιεί», είναι κάτι που εξαρτάται από το ίδιο και από το ποια  «δυνατότητα» επιλέγει να «ενεργοποιήσει».

Οι ηθικές αρετές πέραν του ότι μας αναβαθμίζουν ποιοτικά ως όντα,  διανοίγουν επιπλέον το δρόμο μας στη βίωση της ευτυχίας. Πιο αναλυτικά αρετές -κατά τον Αριστοτέλη- είναι η σωφροσύνη (= αυτοέλεγχος), η ελευθεριότητα (γενναιοδωρία), η δικαιοσύνη, η ανδρεία. Ο άνθρωπος δεν κατέχει κάποια από αυτές όταν γεννιέται. Η επαφή με τις παραπάνω αρετές συντελείται αποκλειστικά μέσω της έξις (= συνήθειας) σε αυτές. Συνεπώς, «είναι ανάγκη να έχει πάρει κανείς ήδη από μικρός εκείνη την αγωγή που θα τον κάνει να ευχαριστιέται και να δυσαρεστείται με αυτά που πρέπει. Αυτή είναι η σωστή παιδεία κατά τον Αριστοτέλη (Ηθικά Νικομάχεια 1104b13-15)». Ποιος όμως συμβάλλει στο να μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό, ώστε να συνηθίζει τον εαυτό του στο καλό; Η απάντηση είναι ο ορθός λόγος, η λογική μας ικανότητα.

Τι είναι λοιπόν η αρετή –κατά τον Αριστοτέλη- και πως μπορούμε να την προσεγγίσουμε; «Η αρετή είναι μια έξη (= συνήθεια), που α) επιλέγεται ελεύθερα από το άτομο, β) βρίσκεται στο μέσο, στο μέσο όμως το σε σχέση προς εμάς: διότι ο κάθε άνθρωπος ως μια ξεχωριστή οντότητα έχει το δικό του μέτρο. Σε γενικές όμως γραμμές όλοι οι άνθρωποι έχουμε μια κοινή ιδέα για το τι είναι καλό ώστε να το επιδιώκουμε και τι κακό ώστε να το αποφεύγουμε. Θεωρητικά πάντως το μέσο καθορίζεται από τη λογική – και πιο συγκεκριμένα από τη λογική που καθορίζει ο φρόνιμος άνθρωπος (= εκείνος που έχει πρακτική σοφία) 1107a1-2». Και η μεσότητα έχει αξία μόνο όταν βρίσκεται σε ισχύ, μόνο δηλαδή όταν οι πράξεις μας συμβαδίζουν με αυτή.

Η αρετή ή αλλιώς το καλό βρίσκεται ανάμεσα σε δυο κακίες: ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη. Συνεπώς, η άσκηση μας στο μέσο, στο μέτρο διασφαλίζει την ορθή πράξη. Παρακάτω έχουν επιλεγεί από το έργο του Αριστοτέλη, Ηθικά Νικομάχεια, ορισμένα αντιπροσωπευτικά παραδείγματα όσον αφορά την υπερβολή, την έλλειψη και το μέσο αυτών των δυο άκρων, όπου κυμαίνεται η αρετή:

  • Το μέσο ανάμεσα στη θρασύτητα (= υπερβολή) και την δειλία (έλλειψη) είναι η ανδρεία,
  • το μέσο ανάμεσα στην οργιλότητα (υπερβολή) και την αναλγησία (έλλειψη) είναι η πραότητα,
  • το μέσο ανάμεσα στην ακολασία (υπερβολή) και την αναισθησία (έλλειψη) είναι η σωφροσύνη,
  • το μέσο ανάμεσα στο κέρδος (υπερβολή) και τη ζημία (έλλειψη) είναι το δίκαιο,
  • το μέσο ανάμεσα στην αλαζονεία (υπερβολή) και την ειρωνεία (έλλειψη) είναι η αλήθεια,
  • το μέσο ανάμεσα στην κολακεία (υπερβολή) και την απέχθεια (έλλειψη) είναι η φιλία,
  • το μέσο ανάμεσα στην πανουργία (υπερβολή) και την ευήθεια (έλλειψη) είναι η φρόνηση.

Όπως προείπαμε κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μέτρο απέναντι στα πράγματα. Αυτός δηλαδή που είναι θρασύς ενδέχεται να θεωρεί τον ανδρείο ως δειλό και ο δειλός πάλι ενδέχεται να θεωρεί τον ανδρείο ως θρασύ. Επίσης, κάθε άνθρωπος έχει την ιδιαίτερη ροπή του είτε προς την υπερβολή είτε προς την έλλειψη. Οπότε, στην περίπτωση αυτή προκειμένου να συναντήσουμε το μέσο θα «πρέπει να τραβούμε τον εαυτό μας προς την αντίθετη κατεύθυνση: όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε από το λάθος τόσο πιο εύκολα θα φτάσουμε στο μέσο1109b5-7».

Επιπλέον, ο Αριστοτέλης συνδέει την άσκηση του εαυτού μας στη μεσότητα με τη βίωση της ευδαιμονίας. Πράγματι, πιστεύει ότι όταν ο άνθρωπος πράττει έμμετρα (με κριτήριο το μέτρο-μέσο) η ψυχή του ευφραίνεται, γεμίζει δηλαδή από ωραίες ποιότητες. Δεν απορρίπτει ωστόσο την υποστηρικτική και καθοριστική πολλές φορές ύπαρξη της ευνοϊκής τύχης ή του πλούτου ή της δόξας ή της ομορφιάς για τη βίωση της ευτυχίας. Δεν θεωρεί όμως τα τελευταία ως επαρκή μέσα από μόνα τους για την κατάκτηση της ευτυχίας.

Συμπερασματικά, ο Σταγειρίτης θεωρεί ότι η ευδαιμονία, ως μια κατάσταση ψυχικής θέωσης του ανθρώπου, προϋποθέτει κάτι βαθύτερο: την κατανόηση και αποδοχή της αξίας της αρετής στη ζωή μας και τη διηνεκή άσκησή μας (= έξις) σε αυτή. Η αρετή εντοπίζεται στη μέση δυο κακών, της υπερβολής και της έλλειψης. Μιλώντας σε γενικό πλαίσιο – διότι στα ζητήματα αυτά συναντώνται και οι εξαιρέσεις των επιμέρους – η άσκηση στο μέτρο εξασφαλίζει το ποιοτικό γινόμενο της καλής πράξης μιας ευδαίμονος ψυχής, ενώ η απουσία του μέτρου ωθεί σε ατελείς ακρότητες.

_________

  ~ Σοφία Κακιά – Φιλόλογος, Ειδίκευση στην Ιστορία της Φιλοσοφίας & την Ειδική Αγωγή

     Πηγή: e-psychology.gr

Τα αγαθά (και η ευτυχία) κόποις κτώνται

Το αρχαίο ρητό «τα αγαθά κόποις κτώνται» δεν έχει ισχύ μόνο στην υλική ευημερία, αλλά και στην ευτυχία ενός ανθρώπου, σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα.

Η έρευνα διαπιστώνει ότι οι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν σκληρά να μάθουν μια δεξιότητα ή να βελτιώσουν μια ικανότητά τους, όπως να μάθουν να οδηγούν ή να λύνουν ένα μαθηματικό πρόβλημα, μπορεί στην αρχή να νιώθουν αυξημένο στρες, όμως στη συνέχεια, όταν τα καταφέρουν, όχι μόνο νιώθουν άμεση ευχαρίστηση, αλλά επιπλέον αυξάνουν το επίπεδο ικανοποίησης και ευτυχίας που αισθάνονται καθημερινά σε μακροχρόνια βάση. Η έρευνα έγινε από τον καθηγητή ψυχολογίας Ράιαν Χάουελ και τους συνεργάτες του στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο των ΗΠΑ και δημοσιεύτηκε στο “Journal of Happiness Studies” (Περιοδικό Μελετών της Ευτυχίας).

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι συχνά οι άνθρωποι εγκαταλείπουν στα μισά την προσπάθεια να κάνουν ή να μάθουν κάτι, επειδή δεν αντέχουν την ψυχική πίεση, όμως αν επιμείνουν, θα ανταμειφθούν ανάλογα, νιώθοντας πιο σίγουροι για τον εαυτό τους και πιο ευτυχισμένοι.

Το συμπέρασμα αυτό ισχύει για μια πλειάδα δραστηριοτήτων: ενός μαθητή στο σχολείο, ενός αθλητή ή απλώς ασκούμενου στο γυμναστήριο, ενός εργαζόμενου στη δουλειά του κ.α.

Σε κάθε περίπτωση, όσο διαρκεί η εκμάθηση και η προσπάθεια, οι άνθρωποι βιώνουν μικρότερη ικανοποίηση και υψηλότερο άγχος, στο τέλος της μέρας όμως οι ίδιοι πλημμυρίζουν από ευχαρίστηση γι’ αυτό που πέτυχαν.

Η έρευνα τονίζει πως είναι μάλλον αναπόφευκτο ότι κάποιος θα πρέπει να περάσει προσωρινά μέσα από μια δύσκολη φάση μέχρι να δρέψει τους καρπούς των κόπων του.

Κάνοντας διάφορα πειράματα και παρακολουθώντας τη συμπεριφορά και τα συναισθήματα πολλών εθελοντών, χωρισμένων σε ομάδες, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι, για να νιώσουν καλά τη στιγμή που κάνουν κάτι, πρέπει να αισθάνονται ότι το έχουν διαλέξει οι ίδιοι και ότι τους εξυπηρετεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όταν, αντίθετα, νιώθουν ότι κάτι οφείλουν να το κάνουν είτε τους αρέσει είτε όχι (όπως συχνά συμβαίνει σε μαθητές, εργαζόμενους κλπ.), τότε οι άνθρωποι νιώθουν ψυχική πίεση και μείωση της ικανοποίησής τους.

Για να νιώσουν καλύτερα οι άνθρωποι, πρέπει είτε να περάσουν την δύσκολη φάση της εκμάθησης και να ικανοποιηθούν με τα αποτελέσματα των κόπων τους (π.χ. όταν πια κανείς μαθαίνει να οδηγεί μόνος του) ή πρέπει να βιώσουν μεγαλύτερη αυτονομία στην επιλογή των δραστηριοτήτων τους, ώστε να αισθανθούν πιο «δικό τους» αυτό που έχουν να κάνουν.

Το τελευταίο, κατά τους ερευνητές, ισχύει ιδιαίτερα για το επάγγελμα και το εργασιακό περιβάλλον κάποιου.

Πηγή http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=114179